Ik ben 61 jaar door het leven gegaan als een 'normale persoon'; vanaf mijn 61ste was ik opeens een 'autistische persoon'.
Doordat ik universitair docent was (Informatica, bij de Open Universiteit) ben ik onderzoek gaan doen naar autisme. Dat heeft geresulteerd in twee boeken:
Autisme is geen puzzel, over wat autisme voor je dagelijks leven betekent, en hoe dat ik elkaar zit. De kanarie in de schoolbanken, een gids voor docenten voor autisme-inclusief onderwijs, waarin ik ook laat zien wat de essentie van autisme is.
Ik ben sterk voor het idee van neurodiversiteit, wat inhoudt, voor autisme betreft, dat autisme 'erbij hoort', en dat het aan de samenleving is om er (veel) meer ruimte voor te bieden. Dat zou iedereen ten goede komen.
