Sylvia Hubers (1965) verkent het grensgebied tussen proza en poëzie. In 2003 debuteerde ze met de dichtbundel Men zeg liefde. Daarop volgden acht bundels poëzie, prozagedichten en zeer kort proza. Haar laatste bundel Aanraken! kwam uit in 2022. De honderddrieënveertig prozaminiaturen voeren de lezer langs tactiele avonturen, gemiste knuffels, welriekende mannen, ongelukkige neuzen, eenzame handen, heupen die zich onbespied wanen, levensangst, liefdesdrift, beneveling op de Dag des Oordeels en de ontbrekende schakel tussen broek en rok.
In de voordracht doen deze speelse en poëtische teksten het goed. Hubers schetst absurde maar tegelijkertijd herkenbare situaties. Haar nietsontziende reflecties op het bestaan brengen je aan het lachen of zetten aan het denken. Met heel weinig woorden weet Hubers de wereld telkens een stukje te kantelen.
Van 2009 tot 2013 was ze stadsdichter van Haarlem. Ze werkt samen met diverse kunstenaars en musici. Sinds 2021 woont ze in Overijssel.
www.sylviahubers.nl
