Siel Verhanneman (°1989) is schrijver, dichter en columniste. In januari 2022 publiceerde ze haar derde dichtbundel Wat nu met het licht dat binnenvalt bij de Arbeiderspers. Siel Verhanneman belicht daarin de impact die rouw heeft op intimiteit, spontaniteit en de zintuiglijke weergave van het leven. In een kier liggen blinde vlekken van rouw stelt ze, het verlies van wie je liefhebt houdt zich erin op en blijft nog jaren stevig woeden. Lijven verworden er tot hout, kunstmatig in elkaar geschroefd, niks voelt nog echt. Kunst van Rodin, Vandenberg, Basquiat en Bourgeois activeert haar zintuigen die – zo lang door angst en somberheid uitgedoofd – de massieve constructie die rouw is langzamerhand ontmantelen tot er ruimte is voor nieuw leven. Waar licht weer binnenvalt. Siel staat gekend als één van de pioniers van instapoetry in België. Veel van dat werk verscheen in haar instinctieve poëziedebuut Als ik stil ben heb ik een bos in mijn hoofd (2016). Hiermee maakte ze angst, verdriet en rouw wijd bespreekbaar. In 2019 verscheen haar debuutroman Of iedereen gaat dood bij uitgeverij Angèle. De roman kreeg 4 bollen in NRC en vertelt een ontroerend verhaal over eenzaamheid. In 2020 werd Siel Verhanneman opgenomen in 'Nu' als één van de tien meest interessante jonge dichters van het moment. Werk van haar verscheen in Deus Ex Machina, De afstand en Watou 2020, een bloemlezing samengesteld door Peter Verhelst. Siel schrijft regelmatig columns voor dag- en weekbladen zoals De Standaard & KW (weekend).
"Hoe schokkend zijn deze gedichten, hoe ongewoon direct. Dit is poëzie omdat elk gedicht zoekt naar wat nooit uit te spreken is en vindt wat er niet meer is."
- Peter Verhelst over 'Wat nu met het licht dat binnenvalt
"Verhanneman legt de taal over het gapende gemis."
- Trouw over 'Wat nu met het licht dat binnenvalt'