Na zijn jeugd op het kleiland van Groningen studeerde hij filosofie in Amsterdam. Hij was lid van een studententoneelgroep en speelde de rol van dr Evans in een toneelstuk over J. Robert Oppenheimer. Voor het Studium Generale van de Universiteit van Amsterdam zette hij een literaire afdeling op en organiseerde lezingen over poëzie onder de titel Het Splendide Hotel.
Jaffe Vink was bedenker en chef van de bijlage Letter & Geest van dagblad Trouw. Deze bijlage speelde een belangrijke rol in vele maatschappelijke debatten, was een podium voor essays van filosofen uit binnen- en buitenland en voor schrijvers en dichters.
Het kortste artikel was 14 regels op één grote krantenpagina, een gedicht naar aanleiding van de vliegramp in de Bijlmer in 1992: Rouwzang zonder muziek. Het langste artikel was van de Duitse schrijver Peter Handke ten tijde van de Bosnische Burgeroorlog: Een winterreis naar Servië – acht grote krantenpagina’s lang.
Hij was ook oprichter en hoofdredacteur van het weekblad Opinio. Het blad ging failliet vanwege een rechtszaak die de toenmalige minister-president, Jan Peter Balkenende, tegen het blad had aangespannen om een pastiche met de titel: De geheime rede van Balkenende.
Jaffe Vink publiceerde Brief aan mijn dochter, Hollandse stellingen, Het gifschip, Wie is er bang voor de vooruitgang, Holy Shit! en De uitvinding van patatfriet.
In 2010 won hij Het Scalpel, de prijs voor de beste polemist van Nederland.