Hannah van Binsbergen (1993, Haarlem) begon haar schrijverschap jong. Ze publiceerde op negentienjarige leeftijd haar eerste gedichten. In 2016 verscheen haar debuutbundel Kwaad gesternte, die prompt met de VSB Poëzieprijs werd bekroond. In het voorjaar van 2020 debuteerde Hannah opnieuw, dit keer met een roman: Harpie, over een werkende jonge vrouw die met de duivel praat over of het beter is gaten in jezelf te slaan, of in de wereld. Hannah ziet haar eerste twee boeken zelf als verkenning van de crisis van collectiviteit die we in de jonge 21e eeuw ervaren: hoe we ons individueel machteloos voelen om iets aan ons gezamelijke lot te veranderen. In 2022 bracht ze Kokanje uit, waarin ze in poëzie een uitweg uit die crisis formuleert: een bundel die tegelijk een pleidooi is voor strijd en voor luiheid. Ze werkt nu aan een voortzetting van dit project in proza, dat staat te verschijnen in januari 2027. Naast haar literaire werk was Hannah oprichtend hoofdredacteur van het tijdschrift Jacobin NL, en geeft ze veel en graag les in creatief schrijven, en in Nederlands als tweede taal.
Een gedicht voordragen is altijd goed, maar Hannah is ook geïnteresseerd in het losbreken uit het voordrachtsjabloon. Onorthodoxe plannen zijn welkom. Zo voerde ze onlangs met schrijver Marian Donner haar performance Stachanov Poems uit, waarbij die laatste Hannah's gedichten moest voorlezen terwijl ze een gewicht van 24 kilo omhoog hield. Verwacht een experimentele schrijfworkshop, of een lezing met een tegendraadse blik op de letteren.
