Diana de Laat is auteur van de autobiografische roman "En nu ik" (2024). Zij studeerde af aan de PABO als leerkracht basisonderwijs, maar is nu werkzaam als assistente van de studentenpsychologen op een Nederlandse universiteit.
In haar autobiografische roman "En nu ik" schrijft Diana over haar jeugd, die getekend werd door dagelijkse psychische mishandelingen, intieme terreur, seksueel misbruik en huiselijk geweld door haar stiefvader. Daarnaast laat ze in haar roman zien wat de gevolgen van een dergelijke jeugd zijn, ook nu nog, jaren later.
Bij huiselijk geweld wordt vaak gedacht aan lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik, maar er is nog een derde, minstens zo schadelijke vorm van mishandeling, en dat is de psychische mishandeling. Diana heeft het tot haar missie gemaakt mensen daarover te informeren, door haar ervaringen in haar boek te delen en door het vertellen van haar eigen verhaal als ervaringsdeskundige. Alleen wanneer de verhalen die veelal verborgen blijven achter de voordeur verteld worden, kan er uiteindelijk iets veranderen. Iemand in een vergelijkbare situatie moet weten dat er hulp is en dat het mogelijk is uiteindelijk een gelukkig leven te leiden. (Toekomstige) professionals moeten eerst de rode vlaggen en signalen herkennen, voordat ze actie kunnen ondernemen. Hetzelfde geldt voor omstanders.
Diana heeft twee keer als ervaringsdeskundige gesproken op de HAN (Hogeschool Arnhem Nijmegen) voor studenten van de master pedagogiek. De reacties waren erg positief. Daarnaast heeft ze over haar boek gesproken in de bibliotheek in Zevenaar, waarbij ook een deskundigenpanel aansloot van burgemeester, politie en medewerkers vanuit het sociaal domein. Ook doet ze mee aan de "Living Library" op verschillende locaties, waarbij bezoekers met haar in gesprek kunnen gaan. Daarnaast was te gast bij verschillende locale radiostations om haar verhaal te delen.
Hoofddocent Master Padagogiek HAN: Keynote-speaker Diana de Laat, schrijfster van het zeer lezenswaardige "En nu ik", haar autobiografische roman over haar onveilige jeugd waarin zij stelselmatig geestelijk (en anderzins) werd mishandeld door haar pleegvader. Diana's verhaal maakte indruk. Met de studenten is zij in gesprek gegaan over de vraag wat pedagogische professionals toen voor haar hadden kunnen betekenen als de signalen waren herkend en onderkend en welke lessen dit leert voor nu.
Diana komt graag vertellen over haar eigen ervaringen, waarbij zij heel open is en de toehoorders alles aan haar mogen vragen, zodat ook de pijnlijke en misschien lastige onderwerpen niet onbesproken hoeven te blijven. Ook wil ze laten zien dat er hulp mogelijk is en dat er hoop is. Haar verhaal gaat tevens over veerkracht: de mens is vaak veel veerkrachtiger dan men vaak voor mogelijk houdt. Ook van jarenlange mishandeling is het mogelijk te herstellen en is het mogelijk uiteindelijk een gelukkig leven te leiden, ondanks de littekens die blijven. Haar motto: Je kunt er niets aan doen wat je is overkomen, maar je bent er wel verantwoordelijk voor wat je er uiteindelijk mee doet.
