Alfred Schaffer (1973) is dichter, docent en vertaler. Hij studeerde in Leiden Nederlandse Taal- en Letterkunde, en Film- en Theaterwetenschappen, alvorens in 1996 naar Zuid-Afrika te verhuizen, waar hij als docent verbonden was aan de Universiteit van Kaapstad. Tussen 2007 en 2010 was hij fondsredacteur van De Bezige Bij. In 2011 vertrok hij opnieuw naar Zuid-Afrika, waar hij doceert aan de Universiteit van Stellenbosch.
Schaffer debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad (2000). Hierna verschenen de dichtbundel Dwaalgasten (2002), Definities en hallucinaties (2003), Geen hand voor ogen (2004), Schuim (2006), Kooi (2008), Mens Dier Ding (2014), Postuum. Een lofzang (2016), en wie was ik. strafregels (2020). In het najaar van 2017 was Schaffer gastschrijver aan de universiteit van Leiden.
Schaffer schrijft poëzierecensies voor De Groene Amsterdammer. Zijn poëzie werd vele malen bekroond, en gedichten verder vertaald in het Engels, Frans, Duits, Macedonisch, Turks, Chinees Indonesisch en Zweeds. In 2013 verscheen in Zuid-Afrika een bloemlezing uit zijn werk in Afrikaanse vertaling: Kom in, dit vries daar buite. Mens Dier Ding verscheen in Engelse, Franse en Afrikaanse vertaling.
