Kira Wuck

Kira Wuck is dochter van een Finse moeder en een Indonesische vader. Ze groeide op in Amsterdam, maar voelt zich thuis bij het absurdisme en de melancholie uit de noordelijke landen. Ze studeerde aan de Hogeschool Utrecht en aan de Schrijversvakschool in Amsterdam.

Met haar overrompelende optredens won ze het NK Poetry Slam en de jaarfinale van Festina Lente.

Haar poëziedebuut Finse meisjes verscheen in 2012 en is niet onopgemerkt gebleven bij de jury's voor de literaire prijzen. Zo heeft Wuck de C.W. van der Hoogtprijs 2013 gewonnen en is ze genomineerd voor de C.Buddingh'prijs 2013 en de Jo Peters PoëziePrijs. In 2016 verscheen haar verhalendebuut Noodlanding. In 2018 verscheen haar tweede poëziebundel De zee heeft honger. Kira Wuck werkt aan haar eerste roman.

Pers over 'Finse meisjes':

‘Het meest veelbelovende debuut van dit jaar is ongetwijfeld Finse meisjes van Kira Wuck.’De Groene Amsterdammer

'Stoer, geestig, treurig.'
Trouw

Pers over 'Noodlanding':

'Een zorgvuldig opgebouwde Carveriaanse spanning (...) langs de lijnen van Camus' absurdisme. ' **** NRC Handelsblad

'In Noodlanding toont Wuck dat het ontroerende absurdisme dat haar verzen onvergetelijk maakte, ook overeindblijft blijft in proza.' **** de Volkskrant

'Noodlanding bevat korte, krachtige verhalen, meestal absurd en soms op de rand van het groteske, die een wrang, noordelijk gevoel voor humor verraden.' **** Focus Knack

'Met haar poëzie bewees Wuck al dat ze goed is in het oproepen van originele beelden. In Noodlanding laat ze opnieuw zien dat ze een interessante speler is in het Nederlandse literaire veld.' Literair Nederland

Pers over 'De zee heeft honger':

'De melancholische, verwonderde blik van Kira Wuck blijft treffen.' **** De Morgen

'Voor wie ook Kira Wucks poëzie- en prozadebuut las, voelt haar stijl stilaan als thuiskomen. Ze combineert laconieke ironie met een levendige, absurde fantasie en een talent voor ontroerend herkenbare beelden. (...) Alweer een parel.' 
Ons Erfdeel

'Wuck dicht zonder opsmuk, heeft een sterke beeldtaal en de gedichten werken vaak toe naar een hoofdgedachte in de laatste strofe of zin. (..) Ook deze bundel is er een die onder je huid gaat zitten.' Het Parool